Четыре новые брошки, все — Trifari.

Обезьянка дополнила ряд эмалевых фигурок; я эту коллекцию специально не собираю, только по случаю. Но уж по случаю — не откажусь :).

А брошь с зеленым кристаллом вошла вот в эту роскошную и редкую парюру.

Интересная история: по-моему, название этого этюда ошибочно и, возможно, перепутано со следующим этюдом. Серьёзно, для этого этюда гораздо больше подходит "Легчайший удар при наибольшей беглости пальцев" (так называется 44-й), потому что никакого особенного подкладывания первого пальца тут нет (а в 44-м есть), а самая сложность — то, что я называю "кампанелой" (прыжки больше октавы). Ну и легчайший удар тоже тут подходит, потому что этюд почти весь на piano. Мне кажется, когда-то кто-то (возможно, Черни)) по ошибке поменял названия местами. Для меня это не так важно, всё равно всё играть, но если кто-то ищет этюд на подкладывание первого пальца — этот не берите :).

Этюд очень сложный (для маленьких рук), но очень красивый и интересный. Скорость, наверное, можно было бы ещё немного поднять, если бы не два пассажа с прыжками на дециму, там я уже быстрее не могу. Но по-моему, и такая скорость достаточная, все звучит хорошо. Разумеется, не обошлось без помарок, но я рада, что осилила хотя бы так, потому что в последние дни мне казалось, что я не справлюсь вообще. Сама техника "обращения" мелодии вокруг остинатной ноты мне очень нравится — и Черни, похоже, тоже, так как это не первый этюд с такими приколами. Звучит очень мило, прям мультяшно. Тут и ручеек, и птички поют, и легкий ветерок колышет листву — в общем, все, что я люблю.

Хочется посетовать, как обычно, что было бы приятно исполнить этот очаровательный этюд без помарок. Но месяц кончился — и пора штурмовать следующий. От этого в итоге остались приятные воспоминания — и легкое недоумение насчет названия, но тут уж музыка ни при чем.

Карл Черни. Искусство беглости пальцев. Этюд №43 (ловкость в подкладывании первого пальца ???).

Мы очень много ездили по Кипру на машине, и это отдельное удовольствие (с учетом, что за рулем Слава, а я отдыхаю и пырюсь в окно). От крупных дорог вид осенью обычно вот такой, пыльно-романтичный.

А на небольших горных дорогах виды иногда такие, что не успеваешь за каждым поворотом притормаживать и фотографировать :).

Открытие этой осени — переносные ульи, которые стоят у дорог.

На эту тропу мы заехали во второй половине дня после Какопетрии, поэтому всю не прошли (она длинная и, что досадно, линейная; возможно в следующий раз стоит зайти с обратной стороны).

Начинается она как обычная тропа в горах.

Только что более "населенная": тут и там попадаются какие-то домики и приусадебные хозяйства.

Недавно доехало до меня несколько фигурок Swarovski. Вазочка с розами — из серии Secrets, которую я начала понемногу собирать (она не очень велика, к счастью).

Ну и кто собрал все рождественские орнаменты — тот я :). Надо и другие серии дособирать!

Очень удачно прошлись ещё раз в районе Какопетрии, сравнили осенний и весенний пейзажи.

Внизу, у реки, всё выглядит примерно так же, как было, разве что тропинка посуше, идти проще.

Снимала разные растения.

Решили пройтись по восточному берегу, где весной скакали верхом. Там внизу интересные скалы — не такие эффектные, как на Губернаторском, но зато есть где погулять.

Uciekający nos

Pan Gogol opowiedział historię jednego nosa z Leningradu, który jeździł karetą i narobił bigosu.

Coś podobnego wydarzyło się w Laveno, nad jeziorem Maggiore. Pewnego ranka jeden pan, który mieszkał akurat naprzeciwko molo, gdzie można dostać łodzie, obudził się, poszedł do łazienki, żeby się ogolić, i kiedy spojrzał na siebie w lustrze, krzyknął:

— Ratunku! Mój nos!

Nosa pośrodku twarzy już nie było, na jego miejscu wszystko było gładkie. Ten pan, tak jak był w szlafroku, wybiegł na balkon, akurat w tym momencie, żeby zobaczyć, jak nos wychodzi na plac i idzie szybkim krokiem w stronę molo, prześlizgując się między samochodami, które ładowano na statek promowy do Verbanii.

— Stój! Stój! — zakrzyczał pan. — Mój nos! Zatrzymaj złodzieja!

Ludzie patrzyli w górę i się śmiali:

— Nos ukradli, a łeb zostawili? Co za zły interes.

Panu nie pozostało nic innego, jak tylko wyjść na ulicę i ścigać uciekiniera, trzymając chusteczkę przy twarzy, tak jakby miał katar. Niestety przybiegł w samą porę, aby zobaczyć wyłącznie, jak łódź odpływa z molo. Pan odważnie rzucił się do wody, aby ją dosięgnąć, podczas gdy pasażerowie i turyści krzyczeli: No dawaj, dawaj! — ale łódź już nabrała prędkości i kapitan nie miał żadnego zamiaru zawracać, żeby zabrać na pokład spóźnialskich.

— Poczekaj na kolejny prom, — krzyknął marynarz do tego pana, — kursuje co pół godziny!

Pan, zrażony, wracał na brzeg, kiedy zauważył swój nos, który rozłożył płaszcz na wodzie, jak święty Juliusz w legendzie, i płynął z małą prędkością.

— Więc nie wszedłeś do łodzi? To wszystko było udawanie? — zawołał ten pan.

Nos patrzył prosto przed siebie, jak stary wilk jeziorowy, i nawet nie zadał sobie trudu, żeby się odwrócić. Płaszcz kołysał się łagodnie, jak meduza.

— Ale dokąd idziesz? — zawołał pan.

Nos nic nie odpowiedział, i jego nieszczęsny właściciel pogodził się z powrotem do portu Laveno i przejściem przez tłum gapiów, aby wrócić do domu, gdzie zamknął się, wydawszy rozkaz pokojówce, by nikogo nie wpuszczała, i spędził czas, patrząc w lustro na swoją twarz bez nosa.

Kilki dni później jeden rybak z Ranco, podciągając sieć, znalazł w niej uciekający nos, którego spotkała katastrofa na środku jeziora, bo płaszcz był pełen dziur, i postanowił zabrać go na targ w Laveno.

Służąca tego pana, która przyszła na targ po rybę, zauważyła od razu nos, wystawiony w widocznym miejscu wśród linów i szczupaków.

— Ale to jest nos mojego pana! — wykrzyknęła przerażona służąca. — Proszę dać mi go natychmiast, ja mu go zaniosę.

— Nie wiem, do kogo to należy, — oznajmił rybak, — ja go wyłowiłem i ja go sprzedam.

— Po ile to?

— Wiesz, na wagę złota. Wszak to nos, nie okoń.

Pokojówka pobiegła poinformować swojego pana.

— Daj mu ile prosi! Chcę mój nos!

Pokojówka policzyła, że potrzeba na to wiele pieniędzy, bowiem nos był dość duży: potrzeba było przerażatysięcy lirów, trzynaście trzynaścików i pół. Aby zebrać taką sumę, musiała nawet sprzedać swoje kolczyki, ale ponieważ była bardzo przywiązana do swojego pana, poświęciła je, wzdychając.

Kupiła nos, owinęła go chusteczką i przyniosła do domu. Nos pozwolił przyprowadzić się do właściciela bez większych problemów i nie zbuntował się nawet wtedy, gdy ten przyjął go w drżące ręce.

— Ale po co uciekłeś? Co ci zrobiłem?

Nos spojrzał na niego z ukosa, całkiem zmarszczywszy się z obrzydzenia, i powiedział:

— Słuchaj, nigdy więcej nie wkładaj palców do nosa. Albo przynajmniej obetnij sobie paznokcie.